675 მილიამპერი საათში


 

   ადრეც გამიკეთებია ეგრე. სახლიდან გასვლისას არ დამიტენია, მაგრამ მთელი დღე გაუძლია. წინა კვირას აირია ყველაფერი….

 

ეს იმ დროს მოხდა, როცა კლერი, თავისი ჯადოსნური ხმით, თამამად ფარავდა ყველაფერს. მისი ჟღერადობა და მიღწეული უმაღლესი ნოტი, მთვარის მთელ ბნელ მხარეს ავსებდა. ეს იყო დიდებული კონცერტი ცაში.

 

შემდეგ, ეს ყველაფერი გაწყდა და ძალიან უხეშად შემოიჭრა გონებაში სტანდარტული ხმა, რომელიც ბატარეის სიკვდილს მამცნობდა.

 

ავტობუსის სავარძელზე ვიჯექი და ირგვლივ, უამრავი ადამიანის არც ისე ჩუმი, მაგრამ ქაოსური და გაუგებარი საუბარი ისმოდა. ნერვულად დავიწყე ყურება მათ სახეებზე. ხან ერთს და ხან მეორეს მიშტერებით ვაკვირდებოდი. ზუსტად ჩემს წინ კეპიანი ტიპი იჯდა. თავს რიტმულად აქანავებდა. გრძელ თმაში ყურსასმენები მოუჩანდა და მუხლებზე დადებულ თითებს არ აჩერებდა. უეჭველი იყო, რომ საქმე ბოლო სტადიასთან გვქონდა. ჩამეღიმა მის შემხედვარეს, და უცებ თავი აუტანელი ხმაურით გამევსო. თითქოს, ტვინი ახლა გამოფხიზლდა მუსიკისგან და მთელი სისავსით შეიგრძნო გარემო.

 

ხელისგულები გამიოფლიანდა და ზურგზე თხელი მაისური მომეწება. ძალიან შემეშინდა მეც მის დღეში არ აღმოვჩენილიყავი. ძლიერ მოთხოვნილებას ვგრძნობდი. გაჩერებაზე მოკუნტული ძლივს ჩავედი  და შედარებით მშვიდ ქუჩაზე გავედი. ხმაური შედარებით გაჩერდა. ბედნიერი ვიყავი – რაც მომივიდა, ნერვულ შეტევას ჰგავდა – უფრო შიშისგან გამოწვეულს, ვიდრე რეალურ სიმპტომს.

 

მერე, ყველაფერმა რომ ჩაიარა, ქუჩას გავუყევი. ალბათ პატიმრობიდან გამოსული ადამიანივით ვგრძნობდი თავს. ყველაფერი ცუდი რომ უკან დარჩა და მისთანები.

 

აღარ არის ხმაური-მეთქი გავიფიქრე, უფრო სწორად, შემაწუხებელი აღარ იყო. თითქოს მხოლოდ ფონად გაყვებოდა ჩემს ფიქრებს. აზრის ზედა ფენას, რომელსაც ახლა ვფიქრობდი. თუმცა, კიდევ იყო ამ შრეებს შორის ერთი და ამის მიხვედრამ და გააზრებამ მუხლები მომკვეთა.

 

გარშემო ხმაური, სინამდვილეში იმ ბგერების უკან იყო, რომელსაც, თურმე ჩემთვის ვღიღინებდი გულში. ალბათ მას შემდეგ რაც აიპოდის ბატარეა დაჯდა. ამაში საკუთარი თავის გამოჭერა, რომ მუსიკის გარეშე ფიქრი აღარ შემეძლო, ძალიან დამთრგუნველი იყო.

 

მე ვიცნობდი კარლს. ის ჩემს მეზობლად ცხოვრობდა და როცა კვირის ბოლოს სამსახურიდან ბრუნდებოდა, ჯდებოდა თავის ეზოში, ერთსა და იმავე ლუდს სვამდა და შეგრძნებები მეტ-ნაკლებად რომ დაუსუსტდებოდა, რადიოს ბოლო ხმაზე უწევდა მანქანაში. მნიშვნელობა არ ჰქონდა, ამ დროს ჯონ სასის სოლო გადიოდა, თუ ყეყეჩი დიქტორის მონოლოგი, ვითომ სექსუალური ხმით. მოკლედ, მისთვის უბრალოდ სულერთი იყო. მის სულიერ მოთხოვნას, სრულად აკმაყოფილებდა მანქანის 100 ვატიანი დინამიკებიდან გადმოღვრილი, ნებისმიერი ბგერათა ერთობლიობა. და მე ამის გამო, კარლს ვერ ვიტანდი. სალამს ყოველთვის ვუბრუნებდი, მაგრამ არცერთხელ მიმიღია პატიჟი ლუდზე და სოსისებზე.

 

მოკლედ, მე კარლი არ ვიყავი და თანაც, ისეთი რამ აღმომაჩნდა, რაც მეგონა არასდროს დამემართებოდა. დაავადებულების შემხედვარეს, მით უფრო მიმყარდებოდა ეს განცდა და უფრო თამამად და დიდხანს ვუსმენდი ხოლმე მუსიკას. თუმცა, როგორც აღმოჩნდა, ის არ ცნობს განსხვავებას და მის წინაშე ყველა თანასწორი არა, მაგრამ არასწორია. მათ შორის მეც და ალბათ კარლიც.

 

🌕🌕🌕

 

მატსუ პოამ, ტაივანში დაბრუნებისას, ტელეფონში დროის ზონა UTC+8:00-ზე შეცვალა. დილით მაღვიძარამ ჩვეულებრივ დარეკა და რადგანაც  საათი ყოველთვის 10 წუთით წინ ჰქონდა მომართული, გადაწყვიტა დაეპაუზებინა და კიდევ 10 წუთით, არც მაინც და მაინც ეროტიკულ, მაგრამ საოცარ სიზმარში დაბრუნებულიყო.

 

10 წუთის შემდეგ ის ადგა, წვერი მოიწესრიგა და კარადიდან პიჯაკი ჩამოხსნა, რომელიც დედის გასვენებაში ეცვა 2 თვის წინ. რატომღაც, ეს უბრალოდ გადაწყვიტა და არც უფიქრია, რომ მაშინაც წვიმდა.

 

ქარხანა, სადაც მატსუ მუშაობდა, დასახლებიდან მოშორებით, რამდენიმე წლის წინ აშენდა და ექსკლუზიურად ამზადებდა ელემენტებს, მხოლოდ Apple-ს პროდუქციისთვის.

 

მატსუმ სპეც-ტანსაცმელი ჩაიცვა და დანარჩენ 12 235 ამავე ქარხანაში, ამავე პოზიციაზე დასაქმებულ ადამიანს დაემსგავსა.

 

ის ის იყო, საკუთარ ადგილს მიაშურა კონვეერთან, რომ მონიტორმა დაუძახა და ქვითარი გაუწოდა. ყვითელი ფერი ჯარიმას ნიშნავადა – 50$ – 1 საათის დაგვიანებისთვის.

 

ყელში სიბრაზე მოებჯინა, თავი შეიკავა და ტელეფონი ამოიღო, მონიტორისთვის დრო უნდოდა ეჩვენებინა. ახლა სიამოვნებით ამოანთხევდა დაგროვილ სიბრაზეს უსამართლო ჯარიმისთვის და ხვდებოდა, მზად იყო მთელს ხმაზე, ყველას თვალწინ დაემცირებინა მონიტორი ქალი, რომელიც 12 235 ადამიანიდან,  არავის ეხატებოდა გულზე. მაგრამ თავი ჩახარა, ტელეფონი შეინახა, კონვეერისკენ მიტრიალდა და წითელ ღილაკს დააჭირა, რომელსაც მისკენ ელემენტის ნაწილები გამოჰქონდა.

 

საქმე ის იყო, რომ დროის ზონის შეცვლისას, საათი 50 წუთით რჩებოდა ხოლმე რეალურ დროს. მის 4 წლის წინ გამოშვებულ ტელეფონს, ავტომატური განახლების ფუნქცია არ ჰქონდა.  მატსუ მიხვდა, რომ შეკამათდებოდა თავს უფრო დაიმცირებდა. ამიტომ, გაჩუმება არჩია მიუხედავად იმისა, რომ ჯარიმა მისი 5 დღის სამუშაოს ტოლფასი იყო.

 

უსიამოვნებები დაგვიანებისთვის, ჯარიმით არ დასრულებულა, მას კონვეერის სისწრაფის მომატება დასჭირდა რომ დადგენილ დროში ჩატეულიყო. 2 000 ელემენტისთვის დიოდების მიბმა უნდა მოესწრო. ძველ ტემპზე მორგებული მატსუ, აჩქარებით ძლივს ამაგრებდა უწვრილეს სადენებს ლითიუმ იონის ტიპის ბატარეას.

იმ მომენტში, უკვე ბუნდოვნად ხედავდა ყველაფერს, როცა მის შუბლს ოფლის მომცრო წვეთი გამოეყო და გადაბმის ადგილს დაეცა. მატსუმ ეს ვერ შენიშნა. ჩვეული მოძრაობით გვერდით კონვეერზე გადადო, სადაც მისი კოლეგა დასრულებულ სახეს აძლევდა, მომავალში უკვე რომელიმე მოწყობილობის ბატარეას, სიმძლავრით – 1350 მილიამპერი საათში.

 

დასკვნითი ტესტის გავლისას, ბატარეამ დადგენილი ნორმა აჩვენა და რამდენიმე დღეში აიპოდის უცვლელი შემადგენელი ელემენტი გახდა. თუმცა, როგორც კი დადებითმა და უარყოფითმა ელექტროდებმა პირველად გაცვალეს იონები, დეფექტმა თავისი გაიტანა და ბატარეის სიცოცხლის ხანგრძლივობა თითქმის ნახევარჯერ შეამცირა.

 

იმ მომენტში, როცა  აიპოდში The Great Gig In The Sky იყო ჩართული, დიოდმა, რომელიც ელექტრული წრის უწყვეტობაზე იყო პასუხისმგებელი,  დატვირთვას ვერ გაუძლო და გადაიწვა.

 

 

 

🌕🌕🌕

 

გიჟური რამ ხდებოდა, მე ენაგადაყლაპული ვიჯექი. წინ და უკან ოდნავ ვარწევდი საოცრად კომფორტულ სავარძელს, რომელიც ასეთივე 12 სავარძლისკენ იყო შებრუნებული. ჩემს წინ, ერთ-ერთი ცნობილი როკ ბენდის დრამერი იდგა. მისი ცნობა არავის გასჭირვებია, მაგრამ მაინც თქვა ტრადიციისამებრ -,, მე რ. ვილსონი ვარ, 36 წლის”. საკვირველება ის იყო, რომ თვითონ, იმ ადამიანებს შეუტია დაავადებამ, რომლებიც მას სხვებში იწვევდნენ.

 

რობერტი იდგა ჩვენს წინ, ხელში კი თითქოს უხილავი ჯოხები ეჭირა, არ აჩერებდა და მგონი იმ წუთას, როცა დოქტორი კლასკი დაჯდომისკენ მოუწოდებდა, მისი ბენდის ჰიტს ასრულებდა ხელების მოძრაობით მგონი ,.Little thing”-ის სოლო უნდა ყოფილიყო. მესამე დაძახებაზე, რობერტი უცებ გაშეშდა, მიხვდა რას აკეთებდა, შეცბა და დარცხვენილმა მოიბოდიშა. სავარძელში ჩაჯდა თუ არა დაკვრა ისევ განაგრძო.

 

წრეზე შემდეგი ადამიანი ახალგაზრდა სტუდენტი იყო. ის გრძელი და საკმაოდ ემოციური მონოლოგით გამოვიდა. ჩემს გვერდით მჯდომი მოუსვენარი პანკი საღეჭი რეზინის გაუჩერებელი ღეჭვით, ცალ ყბაზე აწეული ტუჩით მომიტრიალდა და ,, აუ ეს რა ჩოილარი რამეა, რა ჰიტლერივით ბაზრობსო”- მითხრა.

ზუსტად აღარ მახსოვს, მაგრამ რაღაცებში მეც ვეთანხმებოდი ამ სტუდენტს.

 

–  ,,ყველაფერს აკეთებენ, რომ ტვინებში შეგვიძრვნენო” ამბობდა და თან, ისე იყო აღგზნებული საუბრით, ვერ ხვდებოდა დორბლს რომ ყრიდა ყვირილის და  გარშემო ტრიალისას. კლასკი მას არ აჩერებდა, ღიმილით შესცქეროდა და თავს უქნევდა. სტუდენტი კი აგრძელებდა:

 

– ,,მთელი მსოფლიოა ჩართული ამაში! მუსიკოსები მილიონობით ფულს იღებენ, სახელმწიფოები კარს უხსნიან ყველანაირ ფესტივალს. მანქანებში მაგნიტოფონებს გვიტენიან გვინდა თუ არა. ქუჩაში ყურსასმენები, სახლში კომპიუტერი, სტუმართან მიხვალ და ტრადიციაა მუსიკის ჩართვა. ეკლესიაშიც კი გოსპელს გუგუნებენ. ხვდებით?ხვდებით რა ხდება?  არავის აწყობს რომ უბრალო ხალხი აზროვნებდეს და გვაძინებენ! გვთიშავენ… შეგიხედავთ ტრანსპორტში რა ხდება? სული რომ ამოგაძრონ ცემაში არავინ მოგხედავს, ყველა უსმენს….

 

– გზაზე რამდენი ავარია ხდება! იმიტომ, რომ მძღოლიც უსმენს და ქვეითიც, რომელიც ამ დროს გზაზე გადადის.

 

– სადღაც მიყრუებულ პროვინციაში, ვიღაც გამოსირებული ქოხში ცხოვრობს, საჭმელი ენატრება. გადასახადების გამო, წყალიც კი არ აქვს და მაინც, წევს გამხმარ ტახტზე სიცივისგან მოკეცილი, ყურსასმენებით ნირვანას უსმენს და უზომოდ ბედნიერია – ეს სისულელე არაა?

 

– 20 მილიონი ალბომი გაყიდა The Separate facilities-მა. 20 მილიონი იცით რამდენია? ინტერნეტშიც ყველაფერი უფასოდ გვაქვს… რატომ? რატომ არ არის უფასო მაგალითად ჰოთ-დოგი? იმასაც ხომ ჰყავს მწარმოებელი? მეტი და მეტი დაავადებული უნდათ, მეტი მუსიკა რომ გაასაღონ! მეტი აიპოდი და მეტი ყალბი ბედნიერება რომ ვიგრძნოთ. რომ ნამდვილ პრობლემებზე ხმა არ ამოვიღოთ.

ფეხზე არ მკიდია, რომელი შემსრულებელი დაუკრავს ხვალ ჩვენს ქალაქში? მაგრამ კბილები მიკაწკაწებს, ისე მინდა მათი მოსმენა და ბილეთებიც 2 თვით ადრე ვიყიდე… ეს მე კი არ მინდოდა, ეს მაიძულეს. მაიძულა ბენდმა რომელიც შემიყვარდა და მისმა მიმზიდველმა მელოდიებმა, რომლითაც დამაბეს…”

 

ის, მთელი საუბრის მანძილზე წრეში ტრიალებდა. ორივე გაშლილი ხელით, თითქოს დახმარებას გვევედრებაო, ისე შემოგვყურებდა, მთელი ხმით ყვიროდა და  ცალ ტერფს 4/4 თვლაზე აკაკუნებდა – ის ვერ გამოვიცანი რა მელოდია უტრიალებდა პარალელურად თავში.

 

ბოლოს, უკვე რომ შევწუხდით, დრამერმა სცადა მისი შეჩერება, მაგრამ დოქტორმა კლასკომ ანიშნა იჯექიო.

 

სტუდენტი ბოლო სტადიით იტანჯებოდა. აზრი არ ჰქონდა კლინიკის მუსიკაზე დამოკიდებულთა კლუბში მის ყოფნას. კაცმა რომ თქვას, აქ ყველანი განწირულები ვიყავით.

 

🌕🌕🌕

 

მატსუ, ახალ სამსახურში მოწყენილი მიშტერებოდა მის წინ გაკრულ, უზარმაზარ ბანერს. მიუხედავად იმისა, რომ თვითონ მუშაობდა, მაინც არ ყიდულობდა ამავე კომპანიის წარმოებულ ახალ სმარტფონს.

 

ბანერიდან როგორც იუწყებოდნენ, მას საკმაოდ ბევრი ფუნქცია ჰქონდა და მფლობელს გაკვირვებულს დატოვებდა.

 

სმარტფონის შექმნის ძირითად მონაკვეთებში, თავად ჰქონდა მიღებული მონაწილეობა და იცოდა რასაც მოასწავებდა მისი შეძენა. ოთახის ოდნავ შეღებული კარიდან თანამშრომელი გამოჩნდა. ყავის მოზრდილი ჭიქით მოდიოდა, თავს აკანტურებდა და ახალი სმარტფონიდან – ოდნავ ამოწეული რომ ედო ჯიბეში მუსიკას უსმენდა.

 

ამან გააღიზიანა, იცოდა, რომ ეს დირექტორის საამებლად ჰქონდა ასე.

წარმოიდგინა, როგორ მიდის ნელა მისკენ. როცა, თანამშრომელი აპარატიდან ყავას იღებს, როგორ აძრობს ყურსასმენს ყურიდან და ჩაყვირის -,, ბარემ მინეტი გაუკეთე შე სირო!”

მერე, სმარტფონს როგორ აძრობს ჯიბიდან და დამარცვლით, ტელეფონის ეკრანის ყავის აპარატის კუთხეზე მირახუნების ფონზე უყვირის – თქვენ ყველანი…

 

პამ…დაამმმ.. დიფ დიფ დამმ… მატსუს გონებაში შემომავალი ზარის მელოდია შემოიჭრა. ტელეფონს ზარის ხმა გაუთიშა, მაგრამ მილიონჯერ მოსმენილი მელოდია, გონებამ ავტომატურად აიკვიატა და მატსუც, მისდაუნებურად ფეხების ბაკუნითა და გულში სიმღერით აჰყვა.

 

🌕🌕🌕

 

–  რამეს უნდა მოვუსმინო! ჩართეთ რამე! ჩემი სმარტფონი დამიბრუნეთ, თორემ მოვკვდები….  მე სმენა არ მაქვს! გულშიც ვერ ვიღიღინებ რომ ლომკა მომეხსნას! ააააააააააააა!!!! უუუუუუუუუუუუუუუხ! – ყვიროდა ახლადმოყვანილი პაციენტი, რომელიც 4 ადამიანს გაკოჭილი მოჰყავდა. ის კი სასწაულად იგრიხებოდა და ღრიალით აყრუებდა საკნებს, რომლებიც პალატების მაგივრობას სწევდა.

 

– აჰა ძმაო, ცოტა მოგეშვება – მოისმა იქვე საკნიდან, საიდანაც მალე  ხმამაღალი სიმღერის ხმა წამოვიდა.

ამ ავადმყოფს, ბოხი და დაბალი ხმა ჰქონდა. საოცრად უხდებოდა მასიური მილის კარზე ფეხის რიტმული მირტყმის ხმა – we will, we will rock you-ს, რომელსაც ის ახლადმოსულს უმღეროდა.

 

რამდენიმე წამში, უკვე კლინიკის ყველა საკნის კარი ზრიალებდა. ახლადმოყვანილი ისევ პირდაღებულ მცველებს ეკავათ ხელში. ის სიამოვნებისგან თვალებმილულული თავს აქეთ-იქით აქანავებდა.

 

მერე გონს მოეგნენ. მივარდნენ საკანს, საიდაც სიმღერა დაიწყო  და ავადმყოფს ხელკეტით დაუწყეს ცემა. მას სიმღერის შეწყვეტა არც უფიქრია. ხანდახან, თუ მუცელში მოხვდებოდა, ბგერების მაგივრად ყრუ ხმას გამოსცემდა. დარტყმების გამოყენება, სათავისოთ გადაეწყვიტა და ხელკეტების ქაოსური ჯერი, დრამის მაგივრად შეუთავსა ხმას.. მცველებმა, იქამდე სცემეს სანამ მიხვდებოდნენ, რომ სიჩუმეს, მხოლოდ მათი რიტმული ცემა არღვევდა, რომელიც მათდაუნებურად პაციენტის შემოთავაზებულ რიტმს დამორჩილებოდა და გულშიც თითოული we will we will-ს ღიღინებდა.

 

აქ, ყველანი შეშლილები ვიყავით, სტადია სხვადასხვა იყო. მე საწყისი აღმომაჩნდა, მაგრამ – გამწვავებისკენ მიდრეკილი. უფლება მქონდა სამსახურში მემუშავა, მხოლოდ მკაცრი კონტროლქვეშ და ამიტომ აქ მერჩივნა. სამსახურის რუტინა უფრო მალე მომიღებდა ბოლოს.

 

დირექტორი,  ხანდახან მძიმედ დაავადებულებზე ექსპერიმენტებს  ატარებდა.

 

ერთხელ, იდეა მოუვიდა – ცუდი ამბის შეტყობით, პაციენტის თავში მელოდია დარდით შეეცვალა. სათითაოდ იბარებდა ყველას და საცოდავებს მათი უახლოესი ადამიანების გარდაცვალების შესახებ, ცრუ ინფორმაციას ამცნობდა.

 

შედეგი ის მიიღო, რომ პაციენტები უფრო მეტად მელანქოლიურ განწყობაზე დადგნენ და ქვითინის ფონზე, შესაბამისი მელოდიები ამოუტივტივდათ გონებაში.

 

ამ მეთოდმა რომ არ გაამართლა, ინტერნეტში კიდევ ერთი ვარიანტი გამოძებნა. რომელიც, ხალხური ფოლკლორიდან იღებდა ფუძეს და ერთი ძლიერი ბგერით, დანარჩენი ბგერების გადაფარვას – ჩახშობას გულისხმობდა.

 

აღარ მახსოვს, რამდენი ხანი ვიყავით ასე. კოღო რომ ყურთან ახლოს ჩაგიფრენს, ეგეთი, ოღონდ გაბმული, უწყვეტი ხმა ჩაგვირთეს. ეს იმდენად აუტანელი იყო, რომ ყველას სისხლისდენა დაგვეწყო ყურებიდან – ზოგი რას იტენიდა, ზოგი რას. დირექტორი აღფრთოვანებული იყო შედეგით. ,,რაო არ მოგწონთ? მე მაინც გამოგაჯანმრთელებთ თქვე ავადმყოფებოო” – გაიძახოდა ყოველ ჩამოვლაზე, როცა დასისხლიანებულ და გაწამებულ პაციენტებს მცველები თავიდან ბალიშებს ართმევდნენ.

 

🌕🌕🌕

 

– ყველას მოგესალმებით! დღეს მთელი ხალხი ვზეიმობთ და ეს ზეიმია ჩვენი გამარჯვების! ერთად დგომის და ერთად აშენებული ქვეყნის. დაუღალავი შრომის, ჩვენი შვილების მომავლისთვის გადადგმული ნაბიჯების – პრეზიდენტი ჰედსი, საუბრისას, ჩვეული აღმაფრენით ავლებდა მზერას შეკრებილ ხალხს. ღრმად ამოისუნთქა და 3 წამიანი პაუზა გააკეთა. დროის ამ მონაკვეთში, მარცხენა მხარეს გადახედა ხალხს. ძლივს შეკავებული ღიპი, რომელიც პიჯაკს მაინც საშინლად აწვებოდა, ნელნელა მარჯვნისკენ წამოიღო და ანთებული სახეების, ყიჟინის, გარშემო პოლიციის კორდონისა და სახურავიდან მოთვალთვალე სპეც. რაზმის დანახვისას, სიამოვნებისგან მოეშვა. ღიპმა ძალდაუტანებლად გაწყვიტა ღილი და თავისუფლება იგრძნო. ამისთვისაც მზად იყო ჰედსი. სწრაფად წაიღო ხელი, პიჯაკის მარჯვენა კალთა უკან გადაიწია და ხელი გვერდით ჯიბეში ჩააცურა. ისე ბუნებრივად, თითქოს იცოდა ასე რომ მოხდებოდა.

 

როცა ხალხი მის ჩახველებაზე გაისუსა, ჰედსმა კიდევ აიღო პაუზა. გაიაზრა, რომ მისი ამოხველებაც კი გარშემომყოფთა რეაქციას იწვევდა. გადაწყვიტა, ტრენერის შედგენილი ტექსტი აღარ წაეკითხა. საერთო მესიჯ-ბოქსიც სისულელედ მოეჩვენა – არ იყო საჭირო ამდენი სიტყვის და ენერგიის დახარჯვა.

 

აღარ მისმენია, მერე ტაში დაუკრეს და ტაშმა უცნაური ასოციაცია გამოიწვია ჩემში. თავიდან, ვერ მივხვდი რა წამოწია მეხსიერებიდან. მერე გავიაზრე, რომ ტელევიზორიდან წამოსული ბგერა, განზების Welcome To The Jungle-ად გადაიქცა. ერთ-ერთი საუკეთესო შესრულება იყო რამდენიმე წლის წინ ჩვენს ქალაქში. სინქრონული ტაშის ტალღაც, უფრო მეტ სიამოვნებას მგვრიდა.

 

– მე მინდა, ჩვენი სულიერი მამის დაწერილი კომპოზიცია გიმღეროთ! – ამ სიტყვებმა გამომაფხიზლა. ჰედსმა, ნაბიჯით უკან დაიხია და არქიეპისკოპოსის სახე გამოჩნდა. მან თავი დაუქნია და ხელით ანიშნა რომ ნებას აძლევდა. პრეზიდენტი უეცრად მიხვდა, რაც რამდენიმე წამის წინ გაიაზრა, არქიეპისკოპოსს დიდი ხანია შესწავლილი ჰქონდა და ხელის აქნევის ჟესტმა საკმაოდ გააღიზიანა. ახლა იგრძნო ისიც, რომ მის უკან მჯდომი ადამიანი, უბრალოდ, ასე უმოძრაოდ, მხოლოდ ყოფნითაც დანარჩენებზე უფრო დიდ გავლენას ახდენდა ვიდრე თვითონ.

 

წინ წამოიწია, ალბათ ვინმე ცნობილი ტენორის მოძრაობა გადაიღო და მოემზადა. ჩვენთან, ეკრანის მეორე მხარეს მყოფებს შორის, რამდენიმემ ხმამაღლა გაიცინა. მთელი კლინიკა მიშტერებოდა ეკრანს. პრეზიდენტმა დაიწყო…

 

– ლაააა ლაარაამ.. უცნაურად ფაქიზი ხმა აღმოაჩნდა. უფრო ზემოთ მიდიოდა და მალე ყურებს არ ვუჯერებდი, ისეთი ხმა ამოუშვა.

 

წამოვდექი, თავს დამუხტულივით ვგრძნობდი, არანაირი აზრი აღარ მიტრიალებდა. ხმამ სულ გადაფარა ყველაფერი და გვერდებში ბიძგი ვიგრძენი. არ გამიხედავს ისე ვუპასუხე ბიძგებით და ვეღარ გავჩერდი. მივხვდი, რომ დანარჩენებსაც იგივე დაემართათ. მთელი კლინიკა, დოქტორი კლასკისა და დირექტორის ჩათვლით, ეკრანის წინ ცეკვავდა. ეკრანში ფართო კუთხით მოცეკვავე არქიეპისკოპოსი მოჩანდა, სცენის ქვემოთ კი ხელები და მოხტუნავე თავები ირწეოდნენ. ყველანი ვიღიმოდით და საოცარი ბედნიერების შეგრძნება არ მტოვებდა. თითქოს ყველამ უსაშველოდ დიდი და ძლიერი ,,ბოლი” მოვწიეთ…

 

Advertisements

ჰარპერის ბიოგრაფია


მდივანმა კარზე რამდენჯერმე დააკაკუნა და არავინ  რომ გამოეხმაურა, თავადვე შეაღო კაბინეტის მაღალი კარი. ,,უფროსი გიბარებსო’’ -ცივად უთხრა ფანჯარასთან მჯდომ კაცს, რომელსაც არ გაუხედავს, ისე დაუქნია თავი. კაცი დაელოდა როდის მიწყდებოდა ქუსლიანი ფეხსაცმლის რიტმული კაკუნი გლუვი იატაკის ზედაპირზე და კაბინეტიდან გამოვიდა.

შენობას, სადაც ჰარპერ ო. მუშაობდა, მაღალჭერიანი, გრძელი დერეფნები და შესაბამისადვე გადაჭიმული კაბინეტები ჰქონდა. სანამ ჰარპერმა საკუთარი კაბინეტიდან უფროსამდე მიაღწია, სულ გაუქრა ის შემართება და სიმხნევე, რომელიც დილას, სარკეში შეუქმნა საკუთარ თავს. ,,ჰარპერს არასდროს მოწონდა თავისი საქმე და ვერც უფროსებთან ჰქონდა რიგიანი ურთიერთობა“-გაიფიქრა თავისთვის, ისე თითქოს ავტობიოგრაფიიდან ამოეკითხა.

უკან რომ გამოვიდა, ჩაფიქრებული და ერთიანად მოშვებული ჩანდა. ისე იშმუშნებოდა, მისი შემხედვარე გაიფიქრებდით თავს გადახდენილი ცუდი ამბავი ახსენდებაო. ხმამაღლა, გაბმულად ამოიოხრა  და საკუთარ ფეხსაცმელებს დააშტერდა. მისი აზრით, უფროსი ძალზე ახირებული კაცი იყო. სულ არ ეხერხებოდა თანამშრომლებთან ნორმალური, გაწონაწორებული საუბარი და საერთოდ, როგორც ახსოვდა, თითქმის ყველა მისი უფროსის ხასიათი რატომღაც ერთმანეთისგან არაფრით იყო განსხვავებული .

დერეფანი სწრაფად გადაჭრა და საპირფარეშოში შევიდა. საკუთარი სახისთვის უნდოდა შეეხედა და ენახა რა შეიცვალა იქ შესვლამდე და მას შემდეგ. იდგა ერთიანად გაშეშებული და საკუთარ ანარეკლს გამჭოლი მზერით მიშტერებოდა.  თვე, ან უფრო მეტი გასულიყო, იმდენი ცვლილება შენიშნა სახეზე უფროსთან ვიზიტის შემდეგ. ფსიქოლოგთანაც ჰქონია ამაზე საუბარი, თუ როგორ ცვლის სახეს ემოციები რამდენიმე წუთში, მაგრამ ის პასუხი ვერ მიიღო ,რომელიც ცნობისმოყვარეობას დაუმშვიდებდა. სამაგიეროდ, დაკვირვებას განაგრძობდა. აი ახლა ყველა მონაკვეთი ჩამოშვებოდა,  კანი დამძიმებოდა. ეცადა ძალით გაეღიმა საკუთარი ანარეკლისთვის. ამანაც რომ ვერ უშველა, ცივი წყალი შეისხა და მხოლოდ წვეთები მოიშორა ხელსახოცით. ეხლა  ისე უნდოდა თავის კაბინეტამდე მისულიყო, რომ არავისზე მოეხდინა დატუქსული და შეწუხებული კაცის შთაბეჭდილება.    დიდი შანსი იყო ვინმე თანამშრომელს სასადილოში შეკრებისას, დანარჩენებისთვის ეს შთაბეჭდილება გაეზიარებინა ჰარპერზე, რაც მის იმიჯზე ცუდად იმოქმედებდა.

მიუხედავად იმისა, რომ ჰარპერ ო. ჩვეულებრივზე უფრო საშუალო სამსახურის და  პატრონი გახლდათ,მას სჯეროდა, რომ დიდი საქმეებისთვის იყო დაბადებული და თითქოს ამისთვის გულის სიღრმეში ემზადებაო, ყველა ნაბიჯს შიშით უყურებდა და ზომავდა. ხანდახან, არცთუ ისე იშვიათად, ჰარპერს ისეთი შეგრძნება ეუფლებოდა, თითქოს ვიღაც, ,,ზემოთ’’ მის ბიოგრაფიას წერდა. ეს ფიქრი საბეჭდი მანქანის კლავიშებივით უკაკუნებდა გამუდმებით თავში და იმდენად სჯეროდა ამ შეგრძნების, რომ მუდმივად შიშში იყო რაიმე არასწორი ნაბიჯი არ გადაედგა  და ,,იქ“ ესეც არ დაებეჭდათ. ის სინამდვილეში დიდი ადამიანი იყო- ამას გრძნობდა. სხვები უბრალოდ ვერ ამჩნევდნენ. ისევე როგორც ეს თანამშრომელი ქალი ვერ ხვდებოდა, ახლა წამის წინ რომ ჩაუარა და არც კი მიესალმა. ჰარპერი წამით წარმოიდგენდა როგორ მოვარდებოდა ეს ქალბატონი მასთან ერთიანად ღიმილად ქცეული და რაიმეს სთხოვდა- თუნდაც, ნებართვას მისთვის ყავა მოედუღებინა- ეს მაშინ, როდესაც ყველა გაიგებდა ვინ იყო სინამდვილეში ის.

ვინ არის ჰარპერ ო. ეს ორმოციოდე წლის, გამხდარი და მხრებში მოხრილი კაცი, რამდენიმე ნახვის შემდეგაც კი ძნელად დასამახსოვრებელი იყო. რაიმე გამოკვეთილი ნაკვთი სახეზე არ გააჩნდა და ამის გამო ქურდადაც ვერ გამოდგებოდა. მარტოდ მარტო ცხოვრობდა და ისეთ სამსახურში მუშაობდა, საიდანაც, მხოლოდ სიბერეში გადიან პენსიაში და  თან ისეთი მცირედი დანაზოგით, რომლითაც ეკონომიკურად ჩამორჩენილ ქვეყანაშიც  კი ვერ დაგეგმავდით რიგიან მოგზაურობას.

თუმცა, ჰარპერი სულ არ ფიქრობდა რომ ბებერი, ან უინტერესო ვინმე იყო. როდესაც სამსახურში თათბირზე, ან შუადღისას სასადილოში თანამშრომლებს ხედავდა, სულ იმას ფიქრობდა, თუ როგორ დააღებდა ყველა პირს მისი რეალური აზრები რომ  როგორმე მოესმინათ სხვადასხვა საგნებთან მიმართებაში.  ვიღაცებთან ჰარპერს შედარებთ ახლო ურთიერთობა ჰქონდა. მაგალითად, მელოტ ვინთან, რომელიც ჰარპერს ზურგზე ხელის ტყაპუნით ესალმებოდა, ცალ ხელში გამუდმებით ცხელი ყავა ეჭირა და მეორე ხელის ენერგიული მოძრაობით ჰარპერს მისი საშინელი ცოლის შესახებ უამბობდა ხოლმე. ალბათ გადაწყვიტა, რომ ჰარპერს მისი ესმოდა. რადგან, როცა ვინი მისი წამების შესახებ უყვებოდა, ჰარპერი ნაღვლიანი თვალებით უქნევდა თავს. მეორე ასეთი ადამიანი, ვინც ჰარპერის სამსახურში მოსვლა წასვლას ამჩნევდა, ბებერი კარისკაცი ჯონათანი იყო. ჰარპერი დარწმუნებული იყო, რომ ჯონათანი დანარჩენებსაც მასავით ესალმებოდა და ემშვიდობებოდა- ,,აჰ მოხვედი ჰარპერ, შე ყაჩაღო შენა’’-სკოლის მოსწავლესავით შეუძახებდა ხოლმე სამსახურში მისულ ჰარპერს. წასვლისას კი სულ -,,აბა ჰარპერ! ბუმ ბუმს“ ეუბნებოდა. რა იცოდა სინამვილეში ჰარპერი თუ დიდი საქმეების ჩამდენი კაცი იყო. თორემ, ვერც ,,ბუმ ბუმს’’ და ვერც ,,ყაჩაღოს“ ვეღარ გაუბედავდა. ალბათ, დეპარტამენტის უფროსი ლოფრესავით მასაც თავს დაუკრავდა და სიკეთეს უსურვებდა.

ჰარპერმა, ზუსტად იცოდა როდის უნდა დაეძინა, რომ სამსახურში ფხიზლად ყოფილიყო და როდის ესადილა, რათა მოთენთილობა არ ეგრძნო დღის განმავლობაში. იცოდა საკვების რა ნაწილი მოწონდა მის ორგანიზმს და რა წყენდა. იცოდა რომელ ქალზე შეეძლო ეოცნება და რომელი წიგნი წაეკითხა ძილის წინ რომ უშფოთველად დაეძინა. ისიც იცოდა თავისუფალ დღეს რამდენი საათი ესეირნა. თუმცა, არ იცოდა ეს ყველაფერი რისთვის იცოდა. ასე ვთქვათ, არ იცოდა ვინ იყო სინამვილეში ჰარპერ ო. და რა საქმეები ჰქონდა წინ გასაკეთებელი. ამის გამო, ხშირად მიმართავდა გამორიცხვის მეთოდს პირად ფსიქოლოგთან. მაგალითად, ტრანსპორტში რომ ქალს გული წაუვიდა, ეს სულაც არ იყო მისი საქმე და არც დაინტერესებულა, ისე განაგრძო ფანჯრიდან ქუჩების თვალიერება. არც იმ ახალგაზრდა კაცის შეფუცხუნება იყო მისი საქმე, რომელმაც ტროტუარზე მის წინ ქაღალდის მოზრდილი პაკეტი მოისროლა და ჰოთდოგის ჭამა განაგრძო. არც ავტობუსის მძღოლთან კამათი ღირდა მისთვის რამედ, პატარა ბავშვებსაც ფულს ახდევინებდა და არც დეიდა ლუსის განაწყენება მოსდიოდა ჭკუაში მისი უგემური ნამცხვრის გასინჯვისას გული  რომ ერეოდა. თუმცა, დარწმუნებული იყო, მისი ბიოგრაფია, რომელიც ოდესმე მსოფლიოს ყველა სკოლის სახელმძღვანელოში შევიდოდა, ასე დაიწყებოდა- ,,ერთი შეხედვით არაფრით გამორჩეულმა ჰარპერმა, ერთ დღეს…“

ერთი შეხედვით არაფრით გამორჩეულმა ჰარპერმა, ერთ დღეს, როდესაც, ჩვეულებრივ – მაღვიძარას დაასწრო და გაიღვიძა. მერე ჩვეულებრივ ჯიხურში შეიარა და პრესას გაეცნო, ხოლო შემდეგ, სადგურის კიბეებს აუყვა- გადაწყვიტა, მოპირდაპირე მხარეს გადასულიყო და სამსახურისკენ მიმავალი გზის მაგივრად, იმ გზას დადგომოდა, რომელსაც არაოფიციალურად ჩაცმული მოქალაქეები ყოველდღიურად მიუყვებოდნენ.

,,ჰარპერმა გადაწყვიტა, ცხოვრების განსხვავებული მხარეები ენახა“ -გაიფიქრა თავისთვის და გონებაში წარმოსახვით ავტობიოგრაფიას კიდევ ერთი აბზაცი შემატა.

ავტობუსში საქციელი გაუფუჭდა. ეჩვენებოდა, რომ გარშემო ყველა დამნაშავესავით შეჰყურებდა, იმის გამო რაც მან ჩაიდინა. ამიტომ, ქუდი თვალებზე ჩამოიფხატა, ჩემოდანი კალთაზე შემოიდო და თავი შიგ ჩარგო. არ ახსოვდა რამდენი დრო გავიდა, მაგრამ თავი რომ ასწია და მიმოიხედა. ავტობუსი ქვიშიან გზას მიუყვებოდა და მის გარდა მხოლოდ ორი მგზავრი დარჩენილიყო. მძღოლს იმედის ტოლი გამაგრილებელი სახისკენ მიეშვირა და პირში გაჩრილ სიგარას ორმაგი სისწრაფით წვავდა. მაგნიტოფონში დაბალ ხმაზე გაურკვეველი მუსიკა იყო ჩართული. ჰარპერამდე ხანგამოშვებით რომელიღაც სიმიანი ინსტრუმენტის ბრაზიანი ამოკივლება აღწევდა. მგზავრები თვლემაში იყვნენ გართული. მარჯვნივ უშველებელი ხრიოკი მოჩანდა, რომლის ბოლოშიც, ჩამავალ მზეს კლდის უსწორმასწორო თავი ჰქონდა აღბეჭდილი. კლდის ჩრდილი თანდათან ავტობუსის მიმართულებისკენ იხრებოდა და ჰარპერმა გაიფიქრა, რომ იდეალური მომენტები ყველა ადამიანის ცხოვრებაში დგება.

გადაწყვიტა მზის ჩასვლამდე ჩამოსულიყო რომელიმე დასახლებასთან და როგორც კი ავტობუსი გზაჯვარედინს მიუახლოვდა, საიდანაც, შორს სხვადასხვა ფორმის ქოხები მოჩანდა,  გასაჩერებელ ღილაკს დააჭირა. გაკვირვებულმა მგზავრებმა და მძღოლმა უცნაურად აათვალიერეს ჰარპერი. მძღოლი იქამდე ვერ გამოერკვა რა უნდა ექნა, სანამ სიგარა ტუჩამდე არ ჩაიწვა. შეცბუნებულმა, ავტობუსის კარი გააღო და ჰარპერამდე ფერფლიანი ტანსაცმლის დასაფერთხად თვითონ გავარდა გარეთ.

ავტობუსის გაჩერებასთან, სადაც ჰარპერი ჩამოვიდა, ჭაღარა მოხუცებული ქალი ქოხის კედელს უძრავად მიყრდნობოდა. მის გარდა გარშემო არავინ ჩანდა და ჰარპერი მისკენ დაიძრა. ერთხანს მონუსხულივით მიაჩერდა, დააინტერესა ცოცხალი იყო თუ არა. დაიძაბა და ნელნელა მიუახლოვდა. მოხუცებულის დამჭკნარ სახესთან ბუზები ირეოდნენ. ერთერთი ქალს თვალთან დააჯდა. უცებ სახე დაეჯღანა და ცალი თვალი გაახილა. როგორც ჩანს, არ უნდოდა ბოლომდე გამოფხიზლება ტკბილი თვლემიდან, თუმცა სულ ახლოს მდგარი ჰარპერის დანახვაზე ორივე თვალი სწრაფად ჭყიტა. ჰარპერიც მოულოდნელობისგან შეხტა,  შემდეგ მალევე გამოერკვა, ქალს მოუბოდიშა და ჰკითხა რა დასახლებაში მოხვდა და სად შეეძლო ღამე გაეთია. მოხუცებულმა, ცოტა ხანს უყურა უცნაური შუშის თვალებით და მალევე ისევ ძილი განაგრძო. ჰარპერმა იფიქრა გიჟიაო და მეტი აღარაფერი უკითხავს. წელში გასწორდა და ირგვლივ მიმოიხედა. უფანჯრო ქოხებს კარის მაგივრად გამჭირვალე ქსოვილი ეკიდა. არცერთი მხირდან ხმაური არ ისმოდა. თითქოს, აქაურობას რაიმე მძიმე სენი დაატყდაო თავს. რა გაეწყობა, თუ არავინაა მაშინ ნებისმიერ ქოხს მივაშურებ და ღამეს გავათევო- იფიქრა. საერთოდაც, ქალაქის აწყობილი ცხოვრების რიტმის და საკუთარი გაწერილი გრაფიკის შემდეგ, ასეთ უეცარ გადახვევაზე, ცოტა ხნის წინ გმირობად რომ მიაჩნდა, ახლა საკუთარ ერთერთ მეს ეთანხმებოდა. რომელიც  ამტკიცებდა, რომ ბავშვურად და უაზროდ მოიქცა და თუ გაქცევა უნდოდა საქმეებიდან, ასე უპასუხისმგებლოდ მოქცევას, ჯობდა კუთვნილი შვებულება მიეღო. ჰარპერი ისე გაღიზიანდა ამაზე ფიქროთ, რომ ხმამაღლა დაიწყო მსჯელობა. ცქმუტავდა, ბრაზობდა და ხანგამოშვებით ხმამაღლა შორისდებულებს ყვიროდა -,,….უხ… ოხხ…”  მისი ერთერთი მე კი დანდობას არ აპირებდა. დიდიხნის დუმილისა და ცდის შემდეგ, როგორც ჩანს გადაეწყვიტა ბოლომდე გაეცამტვერებინა დანარჩენი მე ჰარპერში.

– იცი ყველა როგორ მიყურებს!  ისიც იცი, ფიქრობენ რომ ნორმალური არ უნდა ვიყო…

– ჰოო ეგრეა…მერე?კბილებს აკრაჭუნებდა ჰარპერი სიბრაზისგან და უსუსურობისგან და გაურკვეველ მიმართულებებს ირჩევდა ჩქარი ნაბიჯით რომ ევლო და თან საკუთარ მეს ხმამაღალ პასუხებს აძლევდა.

– ახლა გაღიმებულები, ნიშნისმოგებით მეტყვიან რასაც ფიქრობენ ჩემზე და ამ სიტუაციაში, როგორშიც  მე ვარ მართალი იქნება ყველაფერი. ისინი გაიმარჯვებენ გესმის? კარისკაცი ჯონათანივით მიჩვენებენ ხელს და -,,აბა ჰარპერ ბუმ ბუმს’’ მეტყვიან. გულთბილად გამიღიმებენ, რომ ერთმანეთს უჩვენონ როგორ ვებრალები”

– მერედა მე მათ ვუმტკიცებ რამეს?-აღმოხდა ისევ ხმამაღლა.

– მე მათი ნაწილი ვარ. ეს როლი დაბადებიდან მერგო. ის არც დამსახურების მიხედვით მოუცია ვინმეს და არც იმიტომ, რომ მე მას კარგად მოვერგებოდი.

– ჰო, მაგრამ… მე არასდროს ვემორჩილები ვინმეს და არასდროს მიმიღია გადაწყვეტილება ჩემი თავის გარეშე!

– იქნებ დროა გავიზარდოთ ჰარპერ ო. ! იქნებ მივხვდეთ, რომ არც რეჟისორის გარეშე მიმიღია გადაწყვეტილება.

ჰარპერმა, კიდევ ერთხელ, ხმამაღლა ამოიოხრა და ერთერთ ქოხზე დაკიდებული ქსოვილი გადასაწია რომ შესულიყო. ქსოვილი სველი აღმოჩნდა და შემცბარი ჰარპერი უცებ გამოფხიზლდა. გარეთ უკვე საკმაოდ მობნელებულიყო.  სველი ქსოვილი კიდევ მოსინჯა ხელით და მიხვდა, რომ ძალიან მოწყურებოდა.  შიგნით შევიდა და ქოხს თვალი მოავლო. მარჯვენა მხარეს, ქოხის ბოლოში ტახტი იკვეთევოდა სიბნელეში. მის გამოყოლებაზე, ჰარპერის მოპირდაპირედ, ქვები ისე იყო დაწყობილი. რომ სწორ ზედაპირს ქმნიდა და ჰარპერმა ზედ ხელადა დალანდა.  გადააყირავა, სითხეს დააკვირდა და დაყნოსა -წყალი იყო. ხელადა სულმოუთქმელად დაცალა. ,,აი ამისთვის ღირდა ყველაფერი ”-გასცა პასუხი ერთერთ მეს ხმამაღლა და სიბნელეში ცალი თვალი ჩააპაჭუნა.,,რა გგონია, დღეს აქ რომ არ წამოვსულიყავი, ჩემი ბიოგრაფია ვინმესთვის საინტერესო იქნებოდა?”  უცებ შიშისაგან შეხტა-სიბნელიდან ხმები მოესმა. გაოგნებული ბნელ კუთხეს მიაჩერდა.

,,რენდელი, მოხვედი?’’- გაისმა ქალის ნამძინარევი ხმა სიბნელეში ად ფიცრები აჭრიალდა. ვიღაცამ ტახტზე გვერდი მოინაცვლა. ჰარპერი გაინაბა, ოდნავ აიწია ფეხის წვერებზე და უკან კარისკენ დაიძრა.  ძალიან ნელა დგამდა რბილ მიწაში ხან ქუსლს და ხან ცერს და ნელნელა  გარეთ გამოაღწია. ქალს ხმა აღარ ამოუღია. ჰარპერი უკვე გარეთ იყო, ვერ მიმხვდარიყო სად მოხვდა. სიბნელის მიუხედავად   სინათლე არცერთი ქოხიდან არ მოჩანდა. ჰარპერს სიბნელეში უცნაური ფორმები ეჩვენებოდა.  ზუსტად მის წინ  ერთერთი მუქი ლაქა სიბნელეს გამოეყო და მისკენ უხმაუროდ წამოვიდა . ჰარპერი შიშისგან ნელნელა მოიხარა და ერთიანად ყველა კუნთი აუთრთოლდა. გონებაში ციტატამ გაირბინა-,,ჰარპერ ო. გაურკვეველ ვითარებაში გაუჩინარდა…?”

-ვინ ხარ?

-რენდელი. უპასუხა სუსტმა, მოგუდულმა ხმამ– ეტყობოდა ამ ხმის პატრონი  იმავდროულად გემრიელად ამთქნარებდა.

ჰარპერს ქოხში მძინარე ქალი გაახსენდა. რენდელი არც დაინტერესებულა მისით, ერთხანს იდგა მის წინ. ნელნელა სიბნელეში მისი თმა და სხეულის კონტურები გამოიკვეთა. ჰარპერს ისეთი შეგრძნება ჰდაეუფლა, რომ მის წინ უწონო სხეული ჰაერში ლივლივებდა. კაცმა, კიდევ დაამთქნარა, თავი ჩაღუნა, ჰარპერს შემოუარა და ქოხში გაუჩინარდა. -რენდელი მოხვედი?-იკითხა ისევ იმავე ხმამ. არავის უპასუხია. მხოლოდ ხის საწოლის გაჭრიალების ხმა იყო რომელიც მაშინვე მიწყდა.

❊❊❊

სცენაზე, მხოლოდ ერთადერთი სკამი იდგა. მის გარშემო, სიბნელეში, სხვა არაფერი ჩანდა. სკამისკენ ზემოდან, თბილი განათება იყო მიმართული, ხოლო გარშემო, სრული წყვდიადი, თითქოს განუწყვეტლივ ჭიდილში იყო ნათების არც ისე ძლიერ კონტურებთან, რომელიც სცენაზე ზარის ფორმას ქმნიდა.

დარბაზში ხმაური უცებ მიწყდა, როცა სკამთან ახლოს ფეხები გაჩნდა და შემდეგ სიბნელიდან ვიღაცის სხეულმა გამოაღწია. მისი მუქი ტანსაცმელი, ისეთ შთაბეჭდილებას ქმნიდა თითქოს ისიც წყვდიადის ნაწილი იყო და დროებით მოევლინა დარბაზში მყოფთ. კაცი სკამზე ჩამოჯდა, ხელები მუხლებზე დაილაგა და მშვიდი სახით, ოდნავ დაძაბული მზერით ხალხს თვალი მოავლო. სცენის წინ ისხდნენ ადამიანები, რომლებიც საოცრად ჰგავდნენ ერთმანეთს. მსგავსება არა გარეგნობაში, არამედ იყო მათ ბუნდოვან, სევდიან მზერაში. ყველა საოცრად მოქანცული და გაწამებული სახით იჯდა და თვალებში უკიდეგანო მოლოდინი და მოთმინება ჩადგომოდა.

,, მე თქვენ არ მომიწვევიხართ და დღეს ჩემგან ვერაფერს მოისმენთ, რისი მოსმენაც თქვენ გულებს ეამება. შეგიძლიათ წახვიდეთ! “- თქვა კაცმა მბრძანებლური ტონით. სიჩუმე, რომელიც მის შემოსვლას მოჰყვა მაშინვე სხვადასხვა კუთხეში წამოწყებულმა ჩურჩულმა დაარღვია. ,,თუმცა, შემიძლია გიამბოთ სხვადასხვა საინტერესო საგნებზე, რომლებმაც შესაძლოა საკუთარ მდგომარეობაში ჩაგახედოთ.’’ ჩურჩული კვლავ მიწყდა.

-ერთ ერთ მოწინავე ქვეყანაში, რომელიც აქედან ძალიან შორსაა- დაიწყო მან- და მეთევზეობა, თავის რჩენისთვის ძირითადი საქმიანობაა, ცხოვრობს გამომგონებელი. თავდაპირველად, როცა ამ კაცმა ბევრი იფიქრა, თუ რა გამოეგონა ფულის შოვნის მიზნით, რამდენიმე საგანი შექმნა. მათ შორის – კოვზი, რომელიც საჭიროების შემთხვევაში, ჩანგლად და დანად იქცეოდა. რათქმაუნდა, ეს ვერაფერი გამოგონებაა, მაგრამ იმ აზრით, რომ ერთის ფასად სამ ნივთს ყიდულობ და ფულს ზოგავ, მან არცთუ ისე ცოტა ქონება დააგროვა და გამომგონებლის სახელიც დაიმკვიდრა. შემდეგ, ამას მოჰყვა კიდევ რამდენიმე მსგავსი გამოგონება, რომელიც ერთი შეხედვით ადამიანებს ყოველდღიურ ყოფას უადვილებდა. თუმცა, მალევე დაფიქრდა, რომ ტვინს ზედმეტად იტკიებდა გამოგონებებით.

ცოტა ხანში, გავრცელდა ხმა, რომ კაცმა ახალი საგანი შექმნა, რომლის გაყიდვასაც დიდ ფასად აპირებდა. გამოგონება მდგომარეობდა აპარატში. ის წყალში ცურავდა და თევზებს აპარატზევე დამაგრებულ უზარმაზარ ბადეში იგროვებდა, გადაამუშავებდა და სრულიად მზა პროდუქტს ამზადებდა. მეთევზეები ამის გაგებამ ძალიან შეაწუხა. რადგან, იქ მოსახლეობის უმეტესობას, როგორც გითხარით, ამ საქმიანობიდან ჰქონდა შემოსავალი. ამიტომ, რამდენიმე დღეში, მეთევზეები გამომგონებელთან შეხვედრის იდეით გაერთიანდნენ და დიდი ხვეწნის შემდეგ  ისიც დაითანხმეს, რომ მოლაპარაკება გაემართათ. გამომგონებელმა თავის მხრივ თქვა, რომ   რამდენიმე ადამიანი, მზად იყო ეყიდა მისი გამოგონება დიდი თანხის სანაცვლოდ. რომელსაც, ისინი ვერასდროს შეწვდებოდნენ. გამომგონებელი აშკარა და ცინიკური ღიმილით უყურებდა მეთევზეთა საცოდავ სახეებს. მათ მზერაში, შიში და მუდარა ძლივს აკავებდა სიძულვილს და სიბრაზეს. მათ, მომავალი მდგომარეობის აწონ-დაწონვის შემდეგ, ასეთი რამ შესთავაზეს გამომგონებელს – ისინი, ყოველდღიური შემოსავლის 30 %-ს გადაუხდიდნენ. სანაცვლოდ, კაცი საკუთარ გამოგონებას და იდეას არავის მიჰყიდდა. ცოტა ვაჭრობის შემდეგ, შეთანხმებამ 70 % ზე გადაინაცვლა. ამ გზით, მეთევზეებს მხოლოდ თვითან თვემდე თავის გატანა შეეძლოთ. ხოლო, იმისთვის რომ რაიმე შენაძენი შეეტანათ ოჯახებში, რამდენიმედღიანი შიმშილი უნდა აეტანათ. ამ ყველაფერს, მათ გამომგონებელი გაბადრული სახით უნმარტავდა და თან სიას ადგენდა -ვის როდის მოეტანა გადასახდელი.

ვისთვისაც ცოტა ბუნდოვანია ეს ყველაფერი-გამომგონებელმა, მეთევზეებისთვის შიშის გრძნობა შექმნა, რომელიც საკუთარი შრომით ლუკმის შოვნის შესაძლებლობას გაუჩნდა მათში. შეუჩვეველმა შიშის გრძნობამ, რომელიც მანამდე ,მხოლოდ სიკვდილს თუ შემოჰქონდა მათში, ადვილად დაძლია გონი. მსგავსი აპარატი, ალბათ ხვდებით, რომ არც არასდროს შექმნილა- კაცმა კიდევ მოავლო თვალი დარბაზს, წამოდგა და ისევ წყვდიადში გაუჩინარდა.

დარბაზში მყოფნი ერთხანს ერთმანეთს მიაშტერდნენ ოდნავ შეცვლილი მზერით. მათ თვალებს ახლა დიდი გაკვირვებაც შეემატა. ყველა მხრებს იჩეჩავდა და თავს აკანტურებდა. ნელნელა ასე თავის კანტურით დარბაზიდან გალაგდნენ…

,,ჰარპერი, საბოლოოდ მიხვდა საკუთარ დანიშნულებას და ადგილს”-გაიფიქრა ჰარპერმა და ფრთხილად მიმოიხედა ჩაბნელებული სცენიდან დარბაზში. ისე, თითქოს ეშინოდა ხმამაღლა არ წამოსცდენოდა ეს და მშვიდ წყვდიადში სინათლეს არ ეფეთქა.

❊❊❊

თავიდან რენდელი გამოვიდა. უკან ქალი მოჰყვებოდა გავის ქანქარით და წინ გაშლილი ორივე ხელით უზარმაზარი თავშალი ეჭირა, რომელიც ვერაფრით გადაიგდო თავს უკან და ამის გამო ხვნეშოდა. ჰარპერის წინ შეჩერდა და დიდი ხნის უნახავი ახლობელივით მომღიმარ-გაკვირვებულმა შეათვალიერა ხელის ჩამორთმევისას.  ჰარპერმა, ცოლ-ქმრის ხელზე საოცრად უხეში კანი იგრძნო და გააჟრჟოლა. შემდეგ, რენდელი გვერდში ამოუდგა მას და გზას საუბრით გაუყვნენ.  ცოლიც უკან აედევნა . ქოხებიდან ნელნელა გამოდიოდნენ ადამიანები. ჰარპერს მოეჩვენა, რომ ყველა ერთი სიმაღლის იყო. ყველას ერთნაირად გაშეშებული მზერა ჰქონდა და რეტიანებივით მოძრაობდნენ. გაკვირვებული, ხან მათ და ხან რენდელის და მის ცოლს უყურებდა. რენდელიც, ჯარისკაცივით გაზუთხული მოძრაობებით ესალმებოდა მათ. არცერთი ზედმეტი გადახრა არ იყო მის მოძრაობაში.

ჯერ ცოლი ჩაუშვა, შემდეგ ჰარპერს შემოახვია თოკი და ისიც ორმოში ნელნელა გაუჩინარდა. ჰარპერმა იგრძნო  გაურკვეველი მძაფრი სუნი და ნესტი.  ცოტა ხანში, რენდელიც ჩამოეშვა. ჰარპერის ჩასვლამდე, ცოლს უკვე მოესწრო კვარის ანთება.,,ყველაზე უკეთ ფიჭვი იწვისო”-განუმარტა ჰარპერს, როცა დაინახა როგორ მიშტერებოდა ის სუსტ ცეცხლს.  ადგილი, სადაც იმყოფებოდნენ მცირე მოედანივით იყო. ჰარპერი ბოლომდე ვერ იმართებოდა, რენდელი და მისი ცოლი, კი ზუსტად იმ სიმაღლის იყვნენ რამხელა ჭერიც ჰქონდა ქვაბულს. სანამ მათ სამუშაო იარაღები აიღეს, ზემოდან კიდევ 20 მდე ადამიანი ჩამოვიდა. ყველამ კვარი აანთო პირველ რიგში და მიწისქვეშა მოედანი უეცრად სადღესასწაულო დარბაზს დაემსგავსა, სადაც, თითქოს რაღაც იდუმალი რიტუალი იწყებოდა. ზემოდან უკეთესი დასანახი იქნებაო- გაიფიქრა ჰარპერმა. მოედნიდან ერთ ერთი ვიწრო გასასვლელს გაუყვნენ. სამივეს თოკი შემოეჭირა წელზე და ერთმანეთის გვერდიგვერდ მიდიოდნენ.,, ამის იქით, კვარი ვეღარ იწვის, ჟანგბადია ცოტა.’’-მოუტრიალდა რენდელი ჰარპერს. კვარი ოდნავღა ბჟუტავდა. რენდელმა ჩააქრო და ჩანთაში შეინახა. სრული სიბნელე ჩამოწვა. ნელნელა გაუყვნენ სველ დერეფანს ხელების ცეცებით. რამდენიმე წუთის სიარულის შემდეგ, ჰარპერის თვალებიც შეეჩვია სიბნელეს და სხეულების გამორჩევა შეძლო. გაჩერდნენ, მათ წინ კედელი იყო აღმართული. რენდელი დაიხარა და გადაკიდული მძიმე ჩანთა ძირს დადო. შიგნით ხელი მოაფათურა და ორი წერაქვი ამოიღო. სიბნელეში, რომელშიც საოცრად ჰარმონიულად იყო შეეწყმული სიჩუმე ყრუ კაკუნი გაისმა.

ჰარპერმა ნახა, თითქოს მისი უფროსი, მელოტი ვინი, ჯონათანი და დანარჩენი თანამშრომლები მის გარშემო იყვნენ შეკრებილნი. უფროსი ხარხარებდა და მისკენ ჰქონდა საჩვენებელი გაშვერილი- ,,შეხედეთი ერთი!’’-ყვიროდა ის-,, ამას ჰგონია, რომ ჩვენ გვჯობია… მე, ვინც 28 წელია ღამეს და დღეს ვასწორებ რომ ჩვენ საზოგადოებას ვემსახურო ჩემი საქმით, მას თურმე არ მოვწონვარ. ამას შეხედეთ… ეხლა კი ეცოდინება ვინაა და რა შეუძლია.” დანარჩენები სიცილად დაღვრილი თვალებით ეთანხმებოდნენ უფროსს და ჰარპერს ნიშნისგებით უყურებდნენ. შემდეგ, ჰარპერმა სახეზე წყლის შესხმა იგრძნო. თვალი რომ გაახილა ,მზე ზუსტად მის ზემოთ ეკიდა და მაშინვე დააბრმავა. ცოტა ხანში, ისევ დაახამხამა თვალები და მიმოიხედა. რენდელი, მისი ცოლი და კიდევ შვიდიოდე ადამიანი მის თავთან დახრილიყვნენ. როგორც ჩანდა, ჰარპერის მიუჩვეველმა ორგანიზმმა ვერ გაუძლო მიწაში ყოფნას და რამდენიმე ორგანომ პროტესტი გამოუცხადა. ,,სახლში დაისვენეთ ჩვენთან. ჩვენ უნდა გავაგრძელოთ დიდი დრო დავკარგეთ, ამაღამ გვიან მოვალთ.’’-უთხრა  ნაღვლიანი, მშვიდი ხმით რენდელიმ და შებრუნდა. დანარჩენები უკან მიყვნენ. ჰარპერი წამოდგომას შეეცადა, მაგრამ ძალიან სუსტად იგრძნო თავი და ისევ ცხელ მიწას დაუბრუნდა. ოდნავ თავწამოწეული უყურებდა როგორ ეფარებოდნენ თვალს ადამიანები მის წინ გამოქვაბულში.

საღამოს, ქოხში ჰარპერმა რენდელის კვარის ანთება სთხოვა. რენდელი დაიბნა, ჯერ ცოლს გახედა, შემდეგ ჰარპერს. მერე ჩანთიდან კვარი ამოიღო და აანთო. რენდელი მას სინანულით უყურებდა. გრძნობდა ამის გამო უსიამოვნება ელოდა. თუმცა, ჰარპერის რცხვენოდა.

– გადავწყვიტე დავრჩე. თქვა ჰარპერმა.

– როგორც გინდა- რენდელი ამთქნარებდა. ჩვენ უნდა დავიძინოთ.

– შენ რატომ მოხვედი? ცუდად იყავი იქ?-რენდელი გაწყრა და კვარი სახეზე მიაშუქა . ჰარპერი გაკვირვებული მიაჩერდა.

– მე იმიტომ მოვედი, რომ ეს მეთქვა თქვენთვის და ცხოვრების განსხვავებული მხარეები მენახა.

– ვინ გამოგგზავნა?

– არავინ, მივხვდი, უბრალოდ მივხვდი, რომ თქვენ მე გჭირდებით.

– ჩვენ აქამდეც კარგად ვიყავით და არც ეხლა ვაპირებთ რაიმეს შეცვლას.რენდელი შებრუნდა. კვარი ჩააქრო და ცოლთან ერთად დასაწოლად მოემზადა. -თუ გინდა დარჩი მაგრამ იგივეს კეთება მოგიწევს. აქ სხვანაირად ისე ვერ იცხოვრებ. სიჩუმე ჩამოწვა.

გვიან ღამით, საოცრად რეალურ სიზმარს რომ ხედავდა ჰარპერი, გრძნობდა გონების ნაწილი ფხიზელი იყო. მხოლოდ, იმ დონეზე, რომ სიზმარში ცვლილებების შეტანა სურვილის მიხედვით შეეძლო და საოცარი ამბები გამოსდიოდა იმ რეალობაში. გარკვეული შუალედი იპოვა. როცა ემოცია პიკს აღწევდა, ხვდებოდა, შესაძლებელი იყო გამოფხიზლებულიყო და  სიზმარში შესაბამისად, მანამდე ცვლიდა წარმოსახვით სურათებს. ერთი თავგადასავლიდან მეორეში გადადიოდა და მთელი ორგანიზმი ნელნელა ბედნიერებით ევსებოდა. სულ ბოლოს დიდი დარბაზი ნახა, საოცარი განათებებით და უამრავი ხალხით. რამდენიმე ეცნო კიდეც. მის გამოჩენაზე ყველა მოტრიალდა, თავი დაუკრა და ტაში დაუკრეს. უღიმოდნენ, ოღონდ ვერცერთ სახეზე სიყალბე ვერ შენიშნა. ტრიბუნასთან პესნემომარჯვებული ასაკოვანი მამაკაცი, ხმამაღლა კითხულობდა ტექსტს ფურცლებიდან. ჩამთავრებისას მქუხარე ტაში დაუკრეს. კვლავ ჰარპერს უყურებდნენ. ჰარპერს კაცის ხმა ძალიან ეცნო, მაგრამ წარმოდგენა არ ჰქონდა საიდან ახსოვდა. მხოლოდ ცალკეული სიტყვები ესმოდა.  გონება სულ უფრო მეტად დაძაბა, რამდენიმე ვარიანტი მოსინჯა და მიხვდა, რომ უკვე ფხიზელი იყო და თვალებიც გახელილი ჰქონდა. ჯერ კიდევ ბნელოდა გარეთ.

უცნაურია-გაიფიქრა ჰარპერმა.-ისინი ფიქრობენ, რომ ნაღდი ცხოვრებით ცხოვრობენ. მე, როგორც მეორეხარისხოვანი პერსონაჟი, წარმავალი, ჩემი ცხოვრება კი რეალობისგან მოწყვეტილი ეჩვენებათ. ჰგონიათ, რომ მთავარი მოქმედი პირები ამ სცენარში თვითონ არიან. სცენარი  რითი და ვისით მთავრდება, ამაზე წარმოდგენა არ აქვთ… სიბნელის გამო თამამად გაიღიმა და მაშინვე მოიღუშა.ეგონა, ეს ყველაფერი ხმამაღლა წამოსცდა და ქოხის ბოლოში ტახტისკენ მზერა დაძაბა.  მშვიდად ფშვინავდა ცოლ-ქმარი.

საბოლოო წერტილი


ჩაბნელებულ ქუჩას ორნი გამოეყვნენ. თანაბარი ნაბიჯებით მოდიოდნენ, ულაპარაკოდ. უსიცოცხლო სახეზე  მხოლოდ მიმქრალი თვალები უმოძრავებდათ. თანაბარი ნაბიჯებით გადაჭრეს ქუჩა და ავტობუსის ქაჩერებაზე ჩამოსხდნენ. ხნიერმა სიგარეტს მოუკიდა.

– დღეს ცოტა ბევრი მოგვიწევს…ხვალ რომ გაწვიმდეს საქმე არ უნდა გაგვიჩერდეს.

– მერე? მოასწრებს გაშრობას?

-ეხლავე ავურევთ და დავასხავთ. დილამდე გაშრება და მერე თუნდა იწვიმოს. უკვე ფილები დარჩება და მოვრჩებით.

ახალგაზრდა ჰორიზონტს მიაშტერდა. – რა უნდა ვქნათ?

– რაზე?

– საერთოდ…

– არ ვიცი, ნუ ფიქრობ მაგაზე.

– აბა რაზე უნდა ვიფიქრო? საერთოდ რატომ მივდივართ?

– წესია ასეთი. არ დაიწყო ისევ.

– შენ უარესს აკეთებ!

– მე იმას ვაკეთებ რაც მავალია ამ დროს და აღარ მინდა ერთსა და იმავეზე კამათი. ხომ იცი რომ არ მოეწონებოდა.

– არც ის მოეწონებოდა რასაც აკეთებ!

– რა გინდა გამაგებინე რა?

– სისულელეა, წავიდეთ სახლში.

– წადი. მე ავალ

– წამოდი ჩემთან ერთად…

– მე ავდივარ შენ როგორც გინდა ისე მოიქეცი.

ავტობუსი გაჩერდა. ხნიერი მძიმედ წამოდგა, შვილს შეხედა თვალებში და ავტობუსში ავიდა. ბიჭმა თვალი გააყოლა, მძიმედ ამოისუნთქა და უკან მიჰყვა.

 

გორაზე ნისლი ჩამოწოლილიყო და გარშემო ჩქამი არ ისმოდა. გამაყრუებელ სიცარიელეში დრო და დრო  მძინარე ყვავებივით ჩნდებოდნენ შავი ქვები. რომლებსაც ნისლისგან დაცვარული სახეები უსწორმასწორო ლაქებად ეხატათ. მამა შვილი წამით შედგა. მიწას დააცქერდნენ. ჩავარდნილა- თქვა კაცმა და ნიჩაბი მოიმარჯვა.

მიწა მოასწორეს. საცოდავად გამოიყურებოდა ქვის მარცხენა მხარეზე დახატული ადამიანის დანამული სახე. მარჯვენა მხარეს დარჩენილი ქვის ცარიელი მხარე კაცს ეკუთვნოდა. კაცმა მოინდომა ასე. თავისი ჯერიც ხომ დადგებოდა. ეს ჩვეულებრივი სიმართლე, ცოტა უცნაური იყო ბიჭისთვის. მამისთვის უკვე უბრალო ამბავი. უმეტესობა ასე იქცევა. მაგრამ ხანდახან მაინც მოდიოდა ხოლმე მძიმე ფიქრი კაცთან, რომ იქ სადღაც გორაზე ქვა უცდიდა. მარგილზე თოკით დაბმული საქონელივით გახდა. სადაც არ უნდა წასულიყო, გარშემო რამდენიც უნდა ემოძრავა. ის იყო ცენტრი და იქ დაბრუნება მოუწევდა. ბიჭი  ვერ ეგუებოდა ამ ამბავს, მაგრამ გულის სიღრმეში იცოდა მამა მართალი იყო.

 

მესამე დღეს გაწვიმდა. რომ გადაიღო ავიდნენ. მიწას დიდი ბზარი დარჩენოდა. მშრალი მიწა მოიტანეს და მოასწორეს. ქვა მზეს ირეკლავდა და კაცს მისი სიცარიელის გამო აღარ დაუფლებია ის გრძნობა, რომ იქ მისი სახე უნდა ყოფილიყო…

– ახლა რა უნდა ვქნათ?იკითხა ბიჭმა

– ახლა, წავიდეთ სახლში.

– მაგაზე არ გეკითხები, საერთოდ…

– ე, ეგ რომ ვიცოდე…

– აღარ ამოვიდეთ აქ. თავს რატომ იტანჯავ

– ის აქ არის. აბა სად უნდა წავიდე

– ის აქ არ არის, ის ჩვენთან დარჩა, შენში და ჩემში და იცი შენ რომ მართალს გეუბნები. აქ ამოსვლისას ყოველ ჯერზე ახლიდან ეგუები მის სიკვდილს და შენში რაც დარჩა იმასაც კლავ.

კაცმა გვერდით გაიხედა– მომატებიაო კიდევ საფლავები– ჩაილაპარაკა თითქოს ამ დაკვირვებას რაიმე მნიშვნელოვანი უნდა გადაეწყვიტა. ცრემლი რომ შეაშრა კვლავ მოიხედა და შვილს თვალებში ჩააცქერდა. აღარაფერი უთქვამს დახარა თვალები და ნიჩაბის წმენდას შეუდგა.

 

რამდენიმე წლის მერე ქვაზე მეორე გამოსახულება გაჩნდა. შემდეგ კი ახალი ქვა, მარცხენა მხარეს ახალგაზრდა ქალის ნახატით. ყოველ დღე ამოდიოდა ბიჭი და ერთხანს საფლავთან გარინდებული იჯდა. ისინი– ქვაზე, მის გულში იყვნენ, მაგრამ მაინც ასე უფრო გრძნობდა სიახლოვეს. ცრემლმორეული გლეჯდა ამოსულ ბალახს წვიმის შემდეგ და მიწას ეფერებოდა. აქ იყო ცარიელი ადგილი  მშობლების ქვის გვერდით მეუღლესთან და ეს მისთვის განკუთვნილი იყო– საბოლოო წერტილი. მამა რას გრძნობდა მერე მიხვდა, როცა მის გარეშე დაიწყო ცხოვრება. ქვემოთ, ქალაქში, ქალიშვილი უცდიდა. მამას ვერ უგებდა და თავიდან ერიდებოდა შეკამათება. გრძნობდა ძალიან ფაქიზი თემა იყო. მერე და მერე კი ძალიან ბრაზობდა მის ახირებულ ქცევაზე. კაცს  ეს ადგილი ეძახდა სადაც უნდა ყოფილიყო. რა საქმეც უნდა ეკეთებინა, ვერაფრით დაივიწყა საბოლოო წერტილი. მასთან თითქოს მიბმული იყო უხილავი საბმელით, რომლის მტკივნეული ყულფიც მხოლოდ მაშინ არ უჭერდა ყელზე, როცა ცენტრთან ახლოს იყო. იცოდა, მალე ახალ ქვაზე მეორე გამოსახულება გაჩნდებოდა– წესი იყო ასეთი.

კატალიზატორი


   ტელეფონში მაღვიძარა  რომ  ჩაირთო, დილის 6 იყო. კაკოია ლოგინზე წამოჯდა, თვალები მოიფშვნიტა და ამღერებული ტელეფონი გამორთო. ოთახში ბნელოდა. მუქ ფარდებში ოდნავ ატანდა ამომავალი მზის სინათლე. კაკოიამ თავისივე გამთბარი პლედი წამოისხა, ფარდა გადასწია და ფანჯარა გამოაღო სიგარეტი რომ მოეწია.

 რაც თავი ახსოვს ეწევა. წამითაც არ უცდია მიენებებინა თავი. მაგრამ, დილას პირველ ღერს ისე ხარბად ექაჩება, შეიძლება იფიქროთ, რომ ეს ესაა ექიმმა მძიმე ოპერაციის შემდეგ ნება დართო კვლავ მოეწია. სიგარეტი მისთვის საუზმეცაა და ვახშამიც.

მალევე ჩაიცვა. სახლს თვალი მოავლო და კარი გაიკეტა. მანქანაში სიცივე ჩაბუდებულიყო. სანამ ძრავი სათანადოდ გახურდებოდა გადაწყვიტა ერთი ღერი გარეთ მოეწია მეეზოვე გალუსტინთან ერთად. ვეტერან მეეზოვესაც, შეყვითლებულ ულვაშში, აუცილებლად უნდა ჰქონოდა ერთი ღერი პრიმა გარჭობილი და ისე ექნია ცოცხი. კაკოიამ მანქანიდან ხალიჩები ჩამოიღო და დაფერთხა. ახლა ტილო ონკანზე დაასველა, მანქანა გარედან რომ გაეწმინდა. მხოლოდ ამის შემდეგ ამოიღო მოყვითალო, პლასტმასის ყუთი წარწერით -TAXI და თავის ,,მაგრად ნატაქსავებ” ოპელს დაადგა სახურავზე.

 გალუსტინმა ღიმილით გადაუკრა- ეტლი ხომარ დაგიძველდაო. კაკოიამ მანქანას გადახედა- რას ლაპარაკობ, რაც ამ მანქანამ მე პატივი მცა. ჯერ გზაზე არ დავუტოვებივარ და რატომ გავყიდო ან რავიყიდო უკეთესიო- ისეთი დამარწმუნებელი კილოთი უპასუხა, რომ გალუსტინმა ხელახლა სხვა, გამომცდელი თვალით შეათვალიერა მანქანა.

პლეხანოვს შეუყვა კაკოია და რადიო მიმღები ჩართო. გადაცემაში რომელიღაც ქართველი კინორეჟისორი მოეწვიათ. ჟურნალისტის შეკითხვა იყო- თუ რატომ გადაიღო ფილმი ასეთ თემებზე და რა იყო მიზანი. რეჟისორის პასუხმა კაკოია გააღიზიანა. ,,ეს ხომ რეალობააო“-საკუთარ თავში ძალიან დარწმუნებული კილო ჰქონდა ამას რომ ამბობდა.  რადიო გამორთო.

-იცი მეგობარო-გახედა სარკეში კლიენტს. ამდენი რეალობაც ალბათ არ შეიძლება! რეალობა ახალ ამბებშიც გვეყოფა და ყოველდღიურობაშიც. ფილმს თუ იღებ, იმდენი მაინც უნდა გააკეთო, სხვა სამყაროში გადაიყვანო ხალხი დროებით და დააფიქრო. ამ რეალობას ყველა ვცდილობთ გავექცეთ და როგორმე სიამოვნება მივიღოთ. ეს კიდე გამოდის და მეუბნება რეალობაა და იმიტომ ვიღებო. ვინ ჩემი ფეხები ხარ მერე შეჩემანალა…

– რა ბრძანეთ?- ახალგაზრდა ბიჭი რომელსაც ყურსასმენები ეკეთა ახლაღა გამოერკვა რომ მას ელაპარაკებოდნენ.

-ეეეჰ შენ არაფერი, ჩემთვის ვთქვი რაღაც.სულ წაუხდა გუნება კაკოიას.

 

 

საღამოს, როგორც წესი რესტორანთან გაჩერდა. ნაცნობ ტაქსისტებს მიესალმა და საუბარში ჩაერთო.

-გაიგეთ? -ამბობდა ერთი- დღეს მოვისმინე, რამდენიმე თვეში ტექ. პასპორტები შემოვაო ისევ. მე ამათი დედა…

-ვააჰ! მაშ რას გეუბნებოდით? გაუჭირდათ უკვე ჰომ? აღარ აქვთ ეტყობა ბიუჯეტში ფულები…

-ბიჭოს ეს ვიდეო ჯარიმები არ გვეყოფოდა ჯერ…

-შემოვიდეს და შემოვიდეს ტო! რავქნათ იქნება ეგრეა საჭირო-ჩაერთო კაკოია.

-რაო? შენ ძმაო, ეტყობა ბოლო გამოშვება მერსედესი გყავს და გკიდია. ჩვენ ვიკითხოთ 30 წლის მანქანებით რომ დავჩავჩაქებთ-დაცინვის კილოთი უპასუხა გაღიზიანებულმა ულვაშებიანმა, რომელიც ძალიან ააღელვა ამ ამბავმა.

-რაიყო მერე, რა სჭირს ისეთი შენ მანქანას ? -ღიმილით ჰკითხა კაკოიამ.

-კაკო კაკო… მგონია რომ მანქანაში ჭიპი გაქვს მოჭრილი. რა უნდა სჭირდეს. ჯერ ერთი, ამათი ხარისხიანი ბენზინის ხელში, დიდხანს ვერაფერი მანქანა ქაჩავს. მერე, ჭკვიანები რომ არიან, ჩამოჰყავთ თუარა  მანქანები, მაშინვე მიარბენინებენ რომ ,,კატალიზატორი“ ჩამოიღონ და 2 კაპიკი აიღონ. ეგ  კატალიზატორი კიდე რომ დაგჭირდეს ერთი მანქანის ფასი კი დაგიჯდება! შემოვა ტექ პასპორტი და ყველას მოგვიწევს ყიდვა! გვინდა მერე ეგა? არა ძმაო… მე ოჯახი მყავს სარჩენი აქ. ხვალ ზეგ ბავშვის სწავლის ფული უნდა ჩავრიცხო. კიარ ,,ვკატაობ’’ ჰაერზე…

-მასეთი ძვირი თუა, რატომ შემოაქვთ? ვითომ, მაგის უკანაც ვინმეს ბიზნესების ამბავი იქნება?-დაინტერესდა კაკოია.

-აბა შენ რა გგონია? მიზეზები, იცოცხლე ისეთები მოიგონეს…  მავნე ნივთიერებები ჰაერში 100-ჯერ გადაჭარბებულიაო და კიბო და გულის ამბები სულ იმის ბრალია თურმე, რომ  ჩემი მანქანა ბოლავს! რაღა ეხლა დააბრალეს ჩემ ,,გლუშიტელს’’ ამდენი დავიდარაბა? ბარემ ,,სროკზე’’ გამიშვან ამდენი ადამიანის სიკვდილში თუ ვარ დამნაშავე! 30 წელია ეგა გვყავს და რაც თავი მახსოვს ბოლავს. არავინ დავხოცილვართ ჯერ და ვსუნთქავთ. ჰაერია რა… ყველას ეყოფა!

-ჰო, მარა, თუ ყველასთვის სავალდებულო იქნება, ჩვენც უნდა დავაყენოთ როგორმე. მართალია ეგ ყველაფერი. ხეებს ლაწა-ლუწი აუყენეს პარკებში. აღარაფერი დაგვრჩა რომ გაფილტროს ჰაერი და ჩვენ კიდევ ვუმატებთ. რაც ღირს ვიყიდით და დავაყენებთ რა ვუყოთ- მორიდებით თქვა კაკოიამ, გულში კი თვითონაც ცოტა შეშინებული იყო…

ტაქსისტები ამაზე ერთბაშად აჭყივლდნენ. კლიენტი აღარავის ახსოვდა. არა ძმაო! ჩვენ მაგაში ფულს არ გადავიხდითო! -გაიძახოდნენ.

იმ წუთას კაკოია იყო მარტო ამ აზრის მოწინააღმდეგე და დანარჩენებიც ეტყობა, საკანონმდებლო ორგანოდ აღიქვამდნენ მას, ისე უპროტესტებდნენ ცხვირწინ ამ ახალ ინიციატივას.

-ძმებო! ოქროყანაში თუ ასულხართ რომელიმე ბოლო დროს?-იკითხა უცებ კაკოიამ.

მერე ეგ რაშუაშიაო- შემტევი კილოთი ჰკითხეს დანარჩენებმა.

-აი რომ ახვალთ, იქიდან თბილისს რომ გადმოხედავთ, მის თავზე დიდ, შავ ღრუბლისმაგვარ მასას რომ დაინახავთ, მერე თქვენ შვილებს და შვილიშვილებს რომ წარმოიდგენთ როგორ სუნთქავენ ამ მასას ყოველ დღე… მერე, თუ არ დაიზარებთ და გაიგებთ რამდენი სიმსივნის შემთხვევა არის  დაფიქსირებული, რა ჯდება ჩვენთან კიბოს მკურნალობა…  ონკოლოგიური საავადმყოფოს პაციენტიც თუ აღმოჩნდა თქვენი კლიენტი და უმოძრაო, უმეტყველო თვალებში შეხედავთ…  აი მაშინ მოდით და გავაგრძელოთ ამაზე დავა! წავედი ეხლა, მგონი ჩემი გასვლაა და კლიენტს ვერ გავუშვებ- ახალი კატალიზატორისთვის ვაგროვებ ფულს… 

ტაქსისტები მდუმარედ უყურებდნენ ხან ერთმანეთს და ხან კაკოიას, როგორ მიდიოდა მანქანისკენ. მისი კლიენტი შუახნის კაცი იქნებოდა, ზომაზე დიდი ღიპითა და ჩამრგვალებული ლოყებით. უკან დაჯდა- ,,რემენის შეკვრა არ მევასებაო”. ეტყობოდა, საკუთარი ქამარიც ჰყოფნიდა. ჩაჯდა თუარა სუნთქვა- ხროტინზე გადაუვიდა და ამ ხროტინის ფონზე წუწუნს მოჰყვა. – ამათი ახვარი დედა ვატირე, სამსახურის გარეშე უნდათ დამტოვონო! 

-სად მუშაობ ან ვინ გიპირებს გაგდებას?- დაეკითხა კაკოია.

-მთავრობა ძმაო მთავრობა! ეს ახალი სტანდარტებიო, ტექ პასპორტებიო, გამართული მაყუჩებიო… ვიღაც მოცლილებიც ახლა აჭყივლდნენ ხეები არ გაჩეხოთო! კიმარა შე კაი ადამიანო, თუ არავინ მოიწამლა. თუ არავის არაფერი მოუვიდა… ვინღა ამოვა იმხელა გზაზე ონკოლოგიურში? ბავშვი მეკითხება ამ ზამთარს ბაკურიანში ხომ გამიშვებო? რა ჩემი ფეხებით გავუშვა მერე მე ამათი….ჰა? მართალი არ ვარ შოფერ? -შეეკითხა სიცილით.  

კაკოიამ სიგარეტს მოუკიდა, მაგრად მოქაჩა და რადიო ჩართო. ოპელის სალონში, ბოლო ხმაზე Виктор Цой-ს Перемен გუგუნებდა. უკანა სავარძლზე, მთვრალი კლიენტი ხითხითებდა და ხელებით რაღაც საინტერესოს უხსნიდა კაკოიას, რომელიც დიდი ხანია, მხოლოდ და მხოლოდ სიმღერის რიტმზე აქნევდა თავს.

გატეხილი კრამიტიდან წყალი ჟონავს…


    ყველაფერი იმავე განლაგებით დგას ოთახში. სახლის სუნიც იგივეა- მშობლიური.    კარის შეღებისთანავე, პატარაობისას, სოფელში განვლილმა წლებმა თავად შემომიღო კარი გონებაში. ნივთები კართან დავაწყვე და ოთახი მოვათვალიერე. სარკიანი კარადა-პაპას ნახელავი-ისევ ისე გამოიყურება. სარკეც ისეთივე უცნაური იყო, როგორც უწინ. ყველა საგანს თავისებურად ირეკლავდა. მე, ყოველთვის უფრო მაღალი და გამხდარი ვჩანდი. კარგი გასართობი იყო ბავშვობაში, დილაობით საწოლიდან ჩემნაირ, ცოტათი სხვანაირ ტიპს რომ ვეჭყანებოდი..და ვოცნებობდი ძმა მყოლოდა.

 ოდესღაც ჩამოსული წვიმის გამო,  შეთეთრებულ ჭერზე გამონაჟონი უფორმო ყვითელი ღრუბლებივით იყო გადღაბნილი. წყალი ჩამოვიდა თუ არა, სახურავზე გატეხილი კრამიტი შევცვალეთ. მას მერე, აღარც შეცვლილა ლაქების ფორმა. მხოლოდ ოდნავ შეპარვოდა სიფერმკრთალე.

საწოლზე წამოწოლილი თუ კარგად დააკვირდები, უამრავი ფიგურის პოვნა შეიძლება.  ერთ კუთხეში, რკალის ფორმის ლაქა, ნავს ჰგავს. ზემოდან ადამიანის თავივით ადგას დიდი წერტილი და გვერდით, მოსასმელად მოზიდული ნიჩაბს მოგაგონებთ მოგრძო ლაქა.  მეორე, უფრო მოზრდილ ლაქაზე, ფაფარაშლილი ცხენი დახატა წვიმამ. კრამიტის გამოცვლამდე, წვიმების დროს, რამდენიმე ფიგურამ ფორმა შეიცვალა.. ცხენიც წინათ, დიდ, მეცვხარე ძაღლს წააგავდა.. მერე უფრო  გაიწელა და ფაფარიც წამოეშალა.. ახლა, ზღვის სანაპიროზე მიქრის ჩემი ნაპოვნი ულაყი.

 სულ მინდოდა მთელი ჭერი და კედლები მომეხატა. ვფიქრობდი, რომ წვიმაზე უკეთესად მე გამომივიდოდა. ვერ ვხვდებოდი რა საჭირო იყო მოსაწყენი, ერთფეროვანი კედლები და ჭერი…  ჩემი მცდელობის შედეგი -,,მზის ჩასვლა ზღვაში”, ისევ დარჩენილია ერთ ფანჯარაზე. თუმცა, დიდებს რას გაუგებ. მაშინვე მკაცრად ამიკრძალეს ოთახების გალამაზება.

დილაა, ვწევარ და მივჩერებივარ ნაცნობ ფიგურებს. რომლებიც, კარგად დამახსოვრებული ინსტიქტივით, არ დავიწყებია გონებას და არც მოძებნა გასჭირვებია. ისინი უცვლელად არიან ზემოთ.. კაცი ისევ დაუსრულებლად უსვამს ნიჩაბს და ულაყიც ფაფარაშლილი მიქრის ზღვის ნაპირზე.

 ბავშვობიდსდროინდელ აღმოჩენებს ვაკვირდები, წინათ სულ სხვა განცდა მქონდა მათი თვალიერებისას. ახლა ვეღარ ვიგრძენი…. ალბათ, არსებობს საგნები ცხოვრებაში, რომლებიც არ იცვლებიან.  უყურებ მათ უცვლელ სახეს და ადვილია დაინახო განსხვავება, ადრინდელ და ახლანდელ ,,მეს’’ შორის. ემოცია, ამ საგანთან დაკავშირებული, ადვილად ჩაიბეჭდბა გონებაში. ეს სუნი, სოფლის სახლში, ლაქები ჭერზე, უზარმაზარ სხვაობას მიჩვენებს, ახლანდელ და წინანდელ მეს შორის.

ყველაფერი თითქმის იგივეა გარშემო.. სოფლის ბირჟას, კვლავ ამაგრებს დიმბო – ისევე როგორც ოცი წლის წინ. ზის, ჯაყვა უჭირავს ხელში და კაკალს წენგოიანი ქერქისგან არჩევს. მე შევიცვალე.. აღარ ვუყვები ლექსებს ქვაზე შემომდგარი. ისიც აღარ  მგზავნის ცივი წყლის მოსატანად წყაროზე-ეხათრება. ბლის ტოტებს ტკაცა-ტკუცი გაუდის რომ შევდგები. წინათ, ,,შტაბი” მქონდა მის დიდ ტოტებზე მოწყობილი. მომწონდა, ,,კალე ბლუმკვისტივით” მეც რომ მქონდა ჩემი საიდუმლოებები და სამალავები.

 წლების მომატებასთან ერთად, ნიკოტინით და ალკოჰოლით იჟღინთავ ორგანიზმს და ცდილობ უფრო მალე იყო დიდი. ბოლოს წარმოუდგენელიც კია, რომ შენც იყავი ბავშვი- სუფთა სულით და უდარდელი.   ძველი ლაქები, ნელნელა კარგავენ სიმკვეთრეს. ნეტავ, სიბერეში სულ თუ ქრებიან?!